Winter

De winter is toegetreden. Als ik aankom op Geestmerloo zie ik de oranje opgaande zon langzaam geel kleuren. Het is stil op de natuurbegraafplaats en overal zie je de witte waas van de rijp over de grassen en planten. Het is koud, de bomen zijn kaal, er heerst een stilte en alles is in rust. Het is prachtig, je ademt de natuur in.

Winter is niet alleen een periode van kou, van schaatsen op het ijs, of het knisperende geluid onder je voeten als je door de verse sneeuw loopt. De winter staat voor rust, reflectie, verstilling. Het is geen einde maar een pauze om je klaar te maken voor groei en ontwikkeling.

In de natuur zie je dat heel goed. De natuur is in winterslaap, bomen zijn kaal, er groeit en bloeit niets, dagen zijn kort en ook de dieren trekken zich terug. Er heerst volledige stilte en de rijp lijkt als een warme deken de natuur te bedekken om dat wat eronder ligt warm te houden en klaar te maken voor nieuwe groei.. Een periode om te resetten.

Lopend door het gebied met dit prachtige uitzicht worden wij ook uitgedaagd om zelf te reflecteren, te verstillen en tot rust te komen. Na te denken over onze beproevingen, het omarmen van de gebeurtenissen van afgelopen jaar. Welke lessen hebben we geleerd, wat nemen we mee naar volgend jaar en wat mogen we in liefde los laten? Ons onder een warme deken laten opwarmen en een pauze nemen. Ons in stilte klaar maken voor de seizoenen die komen gaan. Na te denken, hoe we rouw, verdriet en gemis een plekje mogen geven. We stoppen niet weg en laten het niet los, maar mogen het op een andere manier vast gaan houden. 

Esmeralda