Schapen op Geestmerloo

Op natuurbegraafplaats Geestmerloo zijn het de komende maanden niet alleen de bezoekers die in stilte rondlopen. Tussen de graven beweegt een kudde schapen, onverstoorbaar grazend, alsof zij al eeuwenlang weten dat dit hun plek is. Ze blijven tot het najaar en trekken langzaam van stuk naar stuk, steeds op zoek naar vers gras en kruiden. Hun route is geen haastige, maar een bedachtzame.

Soms ligt er een schaap op een graf. Voor sommigen misschien onverwacht, maar voor de meeste bezoekers juist troostrijk. Alsof de natuur zelf even pauzeert op de plek waar iemand wordt herinnerd. Een vrouw die haar man bezoekt, glimlacht wanneer een schaap loom op het graf ligt. Ze blijft even staan, kijkt, en zegt zacht: “Hij hield van dieren. Dit had hij mooi gevonden.”

De schapen doen meer dan alleen aanwezig zijn. Waar zij grazen, hoeft niet gemaaid te worden. Dat scheelt brandstof en het geluid van de machine blijft uit. Belangrijker nog: het leven onder en boven het gras blijft intact. Vogels schrikken niet op, insecten worden niet verstoord. Bijen en vlinders profiteren zichtbaar van deze rust.

Zelfs hun wol krijgt betekenis. Er worden wades van gemaakt, waarmee de cirkel zich sluit. Hier is niets verspild, niets losstaand. Alles grijpt in elkaar.

Op Geestmerloo lijkt de natuur niet aangepast aan de mens, maar de mens aan de natuur. En misschien is dat wel de grootste rust die deze plek biedt.