Een lege stoel

Voordat we iemand voor altijd ten ruste leggen, checken we altijd nog of er geen dieren in het nog lege graf zijn beland en of de touwen en paaltjes goed liggen. Zo ook deze keer. Het ‘plekje’ lag er zorgvuldig voorbereid bij, zoals altijd. Ernaast stond een lege stoel, te wachten op wat ging komen. Een lege stoel aan een open en leeg graf. Het ene gaat gevuld worden met een mensenlichaam dat voor zoveel mensen van zoveel waarde is geweest en het ander blijft voor altijd leeg. Want dat is wat er gaat komen, een lege plek aan tafel, het enorme gemis.

Op deze plek raken heden en toekomst elkaar. En ja, we maken dit plekje met liefde, we maken de berg grond met bloemetjes uit het gebied iets zachter. We leggen een laagje stro in het graf als bedding voor het fysieke lichaam dat we liefhebben. En nee, dit wil je niet, je wilt geen lege stoel aan tafel. Je wilt niet missen, je wilt in liefde vasthouden.

Straks, als de naaste familie hier straks voor de laatste keer hun geliefde op handen zal dragen, wordt deze lege stoel op een andere manier gevuld door een geliefde, een naaste, die afscheid neemt. Zittend op de stoel van al die mooie, lieve en vaak ook zo moeilijke herinneringen.

Een naaste die letterlijk en figuurlijk naast en achter de geliefde stond. De geliefde die vandaag in het middelpunt mag staan. Onvervangbaar. 

Als iedereen weg is, en het plekje is toegedekt voor altijd, staat nog altijd die lege stoel daar. Ik pak hem op, neem hem mee, en zet hem symbolisch op een levenskleed van liefde waarin deze geliefde persoon voor altijd verweven zal zijn. Het oppakken voelt! Het houdt anders vast… Dezelfde stoel, en toch…

Jacco

Geplaatst in Alle berichten, Columns, Geestmerloo