De winde

Als je nu over Geestmerloo wandelt, zie je ze overal: de haagwinde. Tussen het groen verschijnen ineens prachtige, witte bloemen. Als kleine trompetten richten ze zich naar het licht.

De naam zegt het al: de haagwinde windt zich om andere planten heen. Ze zoekt steun, klimt omhoog en vindt haar weg door het groen. Soms zo uitbundig dat ze andere planten bijna helemaal omstrengelt.

En juist daarin zie ik iets van rouw. Ook rouw kan zich om je heen winden. Een herinnering roept een andere herinnering op. Een geur, een liedje of een plek kan je plotseling terugbrengen naar degene die je mist. Soms voelt het verdriet zwaar, alsof je geen ruimte meer hebt om adem te halen.

De haagwinde heeft  iets bijzonders. Midden in die wirwar verschijnt die ene witte bloem. Teer en stralend. Misschien is dat een mooie gedachte bij rouw: verdriet en schoonheid kunnen naast elkaar bestaan. Je hoeft het verdriet niet eerst los te laten voordat er weer iets moois mag verschijnen. Een glimlach om een herinnering. Een hand die je vasthoudt. Zonlicht dat door de bomen valt. Een vogel die zich laat horen. Of een witte bloem tussen het groen. De natuur laat ons zien dat groeien niet betekent dat alles verdwijnt wat pijn doet. Soms groeit het nieuwe juist tussen wat er al is.

Dus kijk eens naar de haagwinde. Misschien vertelt ze ons dat zelfs wanneer verdriet zich om ons heen windt, er altijd ruimte kan blijven voor iets moois, iets dat naar het licht groeit.

Caroline